O srpskom i hrvatskom imenu (1922) istorijska je studija Alekse Ivića o poreklu i upotrebi srpskog i hrvatskog imena među Južnim Slovenima. Polazi od seobe Slovena na Balkan i razmatra kako su se plemenska imena širila i nestajala. Zanimljivo je štivo za čitaoce koje zanima rana istorija južnoslovenskih naroda i imena.
Južni Sloveni u vreme seobe iz severne pradomovine svoje na Balkansko Poluostrvo, nisu došli kao četiri plemena - kao slovenačko, hrvatsko, srpsko i bugarsko pleme - od kojih bi svako ime među precima našim zauzimalo ovaj današnji razmer. Najstarije vesti nazivaju slovenske doseljenike na Balkanu zajedničkim imenom Sloveni, ali su se Sloveni već u severnoj domovini svojoj delili na mnoga plemena, od kojih je svako pleme imalo svoje posebno ime, kao Anti, Duljebi, Bužani, Smoljani, Poljani, pa su i oni Sloveni, koji dođoše na Balkan, poneli sobom i svoje plemenske formacije i svoja plemenska imena.
Često se događalo, da je ono slovensko pleme, koje se odlikovalo hrabrošću ili drugim vrlinama, apsorbovalo druga, susedna plemena i ime svoje proširilo i na njih. Tako je pojedino plemensko ime postalo ukupan naziv za više plemena. Taj proces širenja i nestajanja plemenskih imena trajao je u severnoj zajedničkoj domovini, a nastavio se i na Balkanu, kad se preci današnjih južnih Slovena doseliše u sadašnje zemlje svoje. Poznata su nam iz prvih dana slovenskog života na Balkanu mnoga plemenska imena, koja su se u toku vremena izgubila, jer su ta plemena prihvatila drugo ime. Kao primer navešću plemenska imena južnih Slovena: Druguvite, Sagudate, Velegezite, Vajunite, Brzite i druge.
Među ovim mnogobrojnim slovenskim plemenima nalazila su se i plemena Srba i Hrvata. Prvobitni Srbi stanovali su po preseljenju na Balkansko Poluostrvo na Limu i na gornjoj Drini, na Pivi i Tari, u
Readnara
